fbpx

Blog: Haar eettafel is 155 km lang

Noem mij een idealist. Noem mij naïef. Een dromer. Een hemelbestormer. Het mag allemaal. En u heeft nog gelijk ook. Ondanks dat het leven mij soms aardig te grazen heeft genomen (zie mijn postume memoires, eventjes geduld a.u.b.) geloof ik nog dat ik nog wat kan bereiken in mijn leven. ‘Iets bereiken’ betekent voor mij dat ik graag het leven van anderen een positieve kant op duw. Dat hoeft niet (meer) groots en meeslepend, dat mag ook klein. Ik probeer dat privé waar te maken, maar ook in mijn werk. Of beter gezegd: juist in mijn werk. Nog beter gezegd: werken is een in mijn ogen totaal overschatte, tijdrovende en meestal zinloze en uitputtende bezigheid, dus ik probeer dat zinvol te maken door ‘iets te bereiken’.

Door: Ton Baakman

Nou hoor ik u denken: ‘Ton, waarom dan in vredesnaam in de ICT? Ga toch lekker werken bij een ANBI organisatie, collecteer voor goede doelen, sluit je aan het bij wij-houden-de-wijk-schoon collectief en ga papiertjes prikken et cetera. Maar ga niet in de ICT, dat is de vergaarbak van schorrie morrie”.

Ok. U denkt een punt te hebben. Maar u kleunt mis. Het mooie aan de ICT is dat het ons grenzeloze mogelijkheden biedt het leven radicaal te veranderen en te verbeteren, maar dat die grenzeloze mogelijkheden in heel veel gevallen nooit worden bereikt. Kortom: daar is nog een wereld te winnen, en daar kan ik het verschil maken. Daarom dus de ICT.

En nu hoor ik weer heel veel denken, maar daar ga ik lekker niet op in.

Om mijn doel te bereiken moet ik bij een wat kleinere organisatie werken: alleen dan kan ik door de korte lijnen invloed uitoefenen op de klanten die ik heb of krijg, en de diensten die ik kan verlenen. Dat kan gelukkig bij ResultaatGroep. Voorwaarde is wel dat de mensen die de touwtjes in handen hebben in een kleine organisatie goed naar mij luisteren, accepteren dat ik de wijsheid in pacht heb (dat is nu eenmaal zo, en dat weet u, beste lezer net zo goed als ik) en doen wat ik ze zeg. Dat is bij RG al ietsje minder, want ik kom in eigenwijsheid, halsstarrigheid, dwarsheid en betweterigheid hier collega’s en directieleden tegen die mij naar de kroon steken. Maar: we blijven in gesprek, we blijven discussiëren, en: ik krijg de klanten waar ik ‘iets kan betekenen’.

Een van die klanten is ViVa! Zorggroep. ViVa! Zorggroep wilde (gesteund door de Gemeente Velsen) door ICT innovatie het netwerk van thuiswonende, nog redelijk zelfstandige, maar kwetsbare ouderen versterken, zodat ze minder snel ‘in de klauwen van geïnstitutionaliseerde zorg’ terecht zouden komen.

Ik hoor u weer iets denken… (‘jaja, slimme manier om een relatie op te bouwen nog voordat de mensen klant zijn’). Maar u zit er weer naast. Dat leg ik u verderop uit.

Als adviseur ondersteun ik de projectgroep die dit project begeleidt door het selecteren van een goed ICT platform en dito leverancier. Door ze effectief door vergaderingen te loodsen, ze te prikkelen (‘jullie kletsen wel leuk, maar jullie voeren geen klap uit” -echt, ik heb het gezegd). Door partners in het sociale (WMO) domein aan te laten haken, maar ook door bijvoorbeeld de vervoersservice over te halen mee te doen. Daarnaast: deze projectgroep inspireert mij ook. Het gaat hier om mensen die echt betrokken zijn op de doelgroep, die werken vanuit hun hart. Niemand wil ‘scoren’ in deze projectgroep. Iedereen wil ‘scoren’ met deze projectgroep. Deze mensen willen ‘iets bereiken’. Maar niet voor zichzelf.

In dit project geeft ViVa! Zorggroep de zelfstandig wonende, kwetsbare ouderen een tablet. Die tablet is zodanig getransformeerd dat de ouderen niet eens het idee hebben dat ze op een tablet werken (bel me maar voor verdere uitleg en ik breng u in contact met de leverancier). Deelnemers kunnen door de getransformeerde tablet op verschillende manieren contact leggen met hun netwerk (familie, vrienden). Eén van die manieren is beeldbellen.

Binnen de projectgroep is een van de leden belast met de uitvoerende werkzaamheden. Gisteren vertelde ze het volgende (denkt u het Velsens accent er zelf even bij?):

Weet je wat zo leuk was? Ik was van de week even binnengelopen bij mevrouw van Hag. Weet je wat die doet? (‘neeeeeee, vertel-vertel-vertel, we hangen aan je lippen….). Nou, wat die dus doet, om half zes, dan heeft ze dus d’r eten klaar staan hè, en dan gaat ze beeldbellen met d’r dochter, dat hebben ze dan afgesproken. En dan zet de tablet op de eettafel en dan doet d’r dochter dat ook, met d’r man en de kinderen. En dan gaan ze samen eten. En die kinderen, die wonen in Doetinchem. En dat doen ze dan, dan gaan ze samen eten. Met oma’.

Opeens was er een eettafel van 155 km. De afstand tussen Velsen en Doetinchem.

ViVa!de leverancier van de getransformeerde tablet en ik hebben ‘iets betekend’ in het leven van een oudere mevrouw in Velsen en ik geef onmiddellijk toe: mijn bijdrage is marginaal: alle lof voor ViVa! en voor de leverancier. En toch, toch. Ook ik heb weer ‘iets betekend’ in het leven van iemand. Daar doe ik het voor. Ik ga er de Nobel-prijs niet mee winnen, ik ga er de krant niet mee halen. Die mevrouw kent mijn naam niet eens. Maar mijn werk heeft zin. En daar draait het om, voor mij.

Beste lezer: u heeft nog iets tegoed van me. De getransformeerde tablet kent geen enkel ViVa! kenmerk. Op geen enkele manier wordt de gebruiker verleid tot contact met ViVa! of tot gebruik van ViVa! diensten. De tablet is geen marketing tool, de tablet wordt ingezet voor het doel dat ik beschreef: versterken van het netwerk, zodat ouderen zelfstandig kunnen blijven wonen. Verder: en ik heb links er rechts de werkelijkheid iets versimpeld. Wat overeind blijft is: dit is waarom ik dit werk doe, dit is waarom ik in de ICT werk, dit is waarom ik bij ResultaatGroep werk. Het gaat om resultaat. Het gaat om ‘samen-doen’. Het gaat om ‘iets bereiken’. Als u dat ook wil, weet u mij te vinden.