fbpx

Blog: Genoeg is genoeg

De dochter van mijn vriendin (zo, u krijgt onmiddellijk een inkijkje in mijn privé leven) gaat volgend jaar naar het middelbaar onderwijs. Praktisch betekent dat op dit moment: de traditionele musical instuderen met de hele klas. Ze is best pienter, kan erg goed acteren, maar zingen: kansloos. Gelukkig hindert dat haar niet wat liedjes bij de avondmaaltijd voor te zingen. En een van die liedjes ging over ‘hoe ze dat vroeger toch allemaal deden, zonder internet, zonder smartphone’.

Door: Ton Baakman

Daarnaast bekende een vriend van me (Bart), die overigens ook in de ICT werkt, dat hij ‘knettergek’ werd van alle moderne communicatietechnieken. In de praktijk betekent dat voor hem dat hij mails maar half leest (maar nog vaker opent hij zijn mailbox niet), telefoontjes niet opneemt, en zichzelf uitgeschreven heeft bij diverse WhatsApp groepen.

Ik zou ze aan één tafel moeten zetten, die twee. Links de vals zingende dochter die zich afvraagt hoe men het toch redt zonder internet, rechts de uitgebluste vijftiger die onlangs bij de Bruna heeft gevraagd om een succes-agenda (en als u die nog kent, dan bent u ook niet meer zo jong). De verkoopster had hem glazig aangekeken bij zijn vraag, maar opeens begon het haar te dagen: ‘oh, u bedoelt een organizer!’. Bart heeft zonder een woord te zeggen de Bruna verlaten.

Enfin, die twee aan tafel staat wellicht voor een generatiekloof, denkt u. Maar Bart is wel werkzaam in de ICT, enthousiast over zijn vak en over de mogelijkheden die ICT biedt. Wat hem de das omdoet is dat ICT ons de laatste jaren niet meer volgt, maar stuurt. Vroeger (opa vertelt…) waren er ICT middelen die het leven wat makkelijker maakten. Denk aan tekstverwerking en bijvoorbeeld mail. De typmachine kon weg, want tekstverwerkingsprogramma’s werkten stukken handiger. Door mail konden we die enorme stapel memo’s op ons bureau opruimen. ICT maakte het leven eenvoudiger, overzichtelijker. De vraag op dit moment is of ICT ons leven nog steeds eenvoudiger maakt. We moeten namelijk wel een tablet hebben, een smart-tv. We moeten naar de cloud. Een nieuwe smartphone, op snapchat zijn. Ergens, in ieder geval bij mijn vriend Bart, is de grens van al dit moeten bereikt.

Maar bij de dochter van mijn vriendin, die de beschikking heeft over de dezelfde ICT mogelijkheden die juist bij mijn vriend de grens doen bereiken, is die grens nog lang niet in zicht. Hoe kan dit nu? Generatiekloof?

Welnee… (en ik moet dit ook, als vijftiger, met klem ontkennen natuurlijk). Het codewoord is behoefte. Verschillende mensen, verschillende levensfasen, verschillende behoeften. Feit is dat hoe ouder mensen worden, hoe onderling uiteenlopender hun behoeften zijn. Je krijgt de jeugd nog wel aan de snapchat, maar de meeste ouderen niet meer. Die hebben er simpelweg geen behoefte aan. Idem facebook. Maar mijn vriend pokert: on-line. Hij skypet eens per week met zijn broer in Venezuela. En hij werkt via een forum samen met een groep mensen van verschillende continenten aan een app. Hij wil alleen niet meer zoveel mail…

Voorgaande laat zich ook vertalen naar ICT in organisaties. Als je je laat sturen door de ICT ben je over een maand in de cloud, begeleid door scrum masters die je hier agile naar toe brengen. Tegelijkertijd draaien er diverse projecten op het gebied van e-health en domotica, uiteraard aan de hand van co-creatie. En u bent uiteraard bezig uw dashboard te verfijnen, want er moet natuurlijk wel gestuurd worden.

Ik hoop voor u dat er ergens in uw organisatie een ‘mijn vriend Bart’ rondloopt. Iemand die zegt: wat hebben we nou eigenlijk echt nodig? Iemand die durft te vragen: waar worden we nou gelukkiger van. Waar worden de cliënten nou gelukkiger van? Laat dat leidend zijn, toets uw projecten en ontwikkelingen aan ‘mijn vriend Bart’.

Als u me belt, dan verbind ik u met hem door. Of ik sta u zelf te woord. Want ik ben het wel met Bart eens. En als u mij niet zo goed kunt verstaan als u me belt, dan zal ik de dochter van mijn vriendin wel vragen even te stoppen met zingen.

Tot snel!